Τι είναι αυτό που κάνει τους επιτυχημένους επιχειρηματίες  «ανθεκτικούς» και δυνατούς να ανταποκρίνονται σε οτιδήποτε βρεθεί στο δρόμο τους; Πολλά άρθρα κάνουν λόγο για τα κρίσιμα χαρακτηριστικά ψυχικής αντοχής που πρέπει να διαθέτει κάποιος, όπως για παράδειγμα επιμονή, αισιοδοξία και μια αλάνθαστη ικανότητα να κάνουν μέχρι και την αποτυχία… επιτυχία. Πέρα από τη σωματική δύναμη  και την καλή κατάσταση υγείας που απαιτείται να έχει κανείς, η ψυχική και διανοητική δύναμη κρίνεται πιο σημαντικός παράγοντας, όπως αναφέρεται σε άρθρο στο περιοδικό Forbes.

Η ιστορία που θα διαβάσετε είναι τραγικά συγκλονιστική. Πρόκειται για την απίστευτη περίπτωση ενός αγοριού που οι γιατροί, από χειρουργικό λάθος, του κατέστρεψαν το πέος λίγο μετά την γέννηση του, και στη συνέχεια ένας ψυχoλόγος έπεισε τους γονείς του να τον μεγαλώσουν σαν κορίτσι, προκειμένου να μην αντιμετωπίσει πρόβλημα στη ζωή του. Όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν σύμφωνα με την θεωρία του ψυχολόγου και πήραν μια τραγική τροπή που συγκλόνισε όχι μόνο την επιστημονική κοινότητα τη δεκαετία του 70, αλλά και αργότερα του 80 και 90, με απόηχο ως τις μέρες μας. Διαβάστε την ιστορία του Bruce που έγινε Brenda και μετά αυτοκτόνησε σαν David...

Ήταν καλοκαίρι του 1965 όταν σε ένα νοσοκομείο στο Winnipeg του Καναδά, που η Janet Reimer γέννησε δίδυμα, τον Bruce και τον Brian.

Λίγους μήνες μετά τον τοκετό, και τα δύο δίδυμα παρουσίασαν δυσκολίες στην ούρηση και οι γιατροί συνέστησαν να κάνουν και τα δυο περιτομή, προκειμένου να λυθεί το πρόβλημα, μια κοινή πρακτική ακόμα στη Βόρεια Αμερική. Όμως αυτό αποδείχθηκε καταστροφικό για τον Bruce. Η ιατρική ομάδα που ανέλαβε την περιτομή χρησιμοποίησε μια αντισυμβατική για τα δεδομένα της εποχής τεχνική με ηλεκτρικό νυστέρι, που όμως προκάλεσε εκτεταμένες βλάβες στο πέος του Bruce, χωρίς να υπάρχει καμία δυνατότητα, με την τεχνογνωσία της εποχής, για χειρουργική αποκατάσταση. Κατά τους επόμενους μήνες, η οικογένεια Reimer συμβουλεύτηκε πολλές ιατρικές ειδικότητες και ειδικούς, αλλά κανένας δεν τους προσέφερε ελπίδα, Ο Bruce φαινόταν να είναι καταδικασμένος να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής χωρίς το ανδρικό γεννητικό όργανο του.

Λίγο καιρό μετά, οι Reimers απευθύνθηκαν σε έναν ψυχολόγο, τον John Money του Πανεπιστημίου Johns Hopkins στη Βαλτιμόρη, ο οποίος ήταν πεπεισμένος ότι τα αγόρια θα μπορούσαν να εκπαιδευτούν για να γίνουν κορίτσια. Ο ψυχολόγος υποστήριζε την θεωρία ότι η εκπαίδευση και το γύρω περιβάλλον καθορίζουν την ταυτότητα του φύλου των παιδιών, παρά οι βιολογικοί παράγοντες και το DNA. Ο John Money ισχυριζόταν ότι ο κάθε άνθρωπος γεννιέται με ουδέτερο φύλο και αυτό προσδιορίζεται καθώς μεγαλώνουμε προς την ταυτότητα της γυναίκας ή του άνδρα. Ο John Money πίστευε ότι οι ρόλοι των φύλων είναι κοινωνικά και περιβαλλοντολογικά προσδιορισμένοι. Μέσα στην απελπισία τους και ελλείψει καλύτερων εναλλακτικών λύσεων, οι Reimers αποφάσισαν να ακολουθήσουν τις συστάσεις του John Money.

Ο Bruce ήταν ο τέλειος υποψήφιος για τον John Money, που θα επιβεβαίωνε τις θεωρίες του σχετικά με την ανάπτυξη της ταυτότητας του φύλου και αμέσως συμφώνησε να αναλάβει τη φροντίδα του παιδιού. Ο John Money έπεισε τους γονείς του Bruce να τον υποβάλλουν σε εγχείρηση αλλαγής φύλου και τελικά στην ηλικία των 21 μηνών ο Bruce εισήχθη σε κλινική όπου του αφαιρέθησαν οι όρχεις και δημιουργήθηκε τεχνητός κόλπος. Στους γονείς του Bruce δόθηκε η εντολή να μεγαλώσουν το παιδί σαν κορίτσι και να αναφέρονται σε αυτό ως Brenda. Στους γονείς είχαν δοθεί επίσης αυστηρές οδηγίες από τον John Money, να μην μιλήσουν σε κανέναν για το γεγονός και να μην αναφέρουν ποτέ στο παιδί την αλήθεια.

Η μητέρα Janet Reimer έκανε ό, τι μπορούσε για να μεγαλώσει και αναθρέψει τον Bruce ως κορίτσι, το έντυνε ανάλογα, το αντιμετώπιζε ως κορίτσι και αργότερα του έμαθε το μακιγιάζ και την συμπεριφορά των νεαρών κοριτσιών. Ταυτόχρονα, η "Brenda" επισκέπτεται μια φορά το χρόνο τον John Money στην εταιρεία του μαζί τον δίδυμο αδελφό της, προκειμένου να παρακολουθείται ως προς την "θεραπεία".

Οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν την ικανότητα να συγχωρούν, έχουν σημαντικά ωφελήματα για τη σωματική και ψυχική τους υγεία που προκύπτουν από την συμπεριφορά τους αυτή.

Φαίνεται όμως ότι η ικανότητα της συγχώρεσης είναι διαφορετική ανάλογα με την ηλικία. Ταυτόχρονα και οι ευεργετικές επιπτώσεις στην υγεία ποικίλουν ανάλογα με την ηλικία.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας έρευνας που έγινε σε 1.400 ενήλικες από γιατρούς στο πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν στις ΗΠΑ, οι νεαροί ενήλικες, δηλαδή αυτοί που η ηλικία τους είναι μεταξύ 18 και 44 ετών συγχωρούν λιγότερο παρά οι μεσήλικες (δηλαδή αυτοί των οποίων η ηλικία είναι μεταξύ 45 και 65 ετών) και από αυτούς που είναι μεγαλύτεροι από 65 ετών.

Επίσης οι νεαροί ενήλικες πιστεύουν λιγότερο ότι έχουν συγχωρεθεί από το θεό.

Εκείνο που είναι σημαντικό είναι ότι για όλες τις ηλικίες, οι ερευνητές βρήκαν ότι αυτοί οι οποίοι μπορούσαν να συγχωρήσουν τους εαυτούς τους και τους άλλους, είχαν λιγότερα σημεία ψυχολογικής καταπόνησης, λιγότερη νευρικότητα, λιγότερα αισθήματα απελπισίας και ανησυχίας.

Το να μπορεί κάποιος να συγχωρεί τον ίδιο τον εαυτό του αποδεικνύεται πολύ σημαντικό για την υγεία. Οι νεαροί ενήλικες που μπορούσαν να το κάνουν αυτό αποδείχθηκε ότι είναι περισσότερο ευχαριστημένοι με τη ζωή τους.

Οι μεσήλικες που μπορούσαν να συγχωρούν περισσότερο φάνηκε ότι είχαν περισσότερη ικανοποίηση από τη ζωή τους παρά οι άλλοι.

Σε αντίθεση το να ζητά κάποιος συγχώρεση είτε από τους άλλους είτε από τον θεό αποδείχθηκε ότι προκαλούσε περισσότερη ψυχολογική αναστάτωση.

Άλλα ευρήματα της έρευνας ήταν ότι η συμμετοχή σε θρησκευτικές λειτουργίες μειώνει την ψυχολογική καταπόνηση, ιδιαίτερα μεταξύ των νεαρών ενηλίκων και των μεσηλίκων.

Στους ηλικιωμένους (αυτοί που είναι μεγαλύτεροι των 65 ετών) και στους νεαρούς ενήλικες, η συμμετοχή στη λειτουργία δημιουργούσε το αίσθημα μιας αυξημένης ικανοποίησης από τη ζωή.

Για όλες τις ηλικίες, η συμμετοχή στη θεία λειτουργία, δημιουργούσε το αίσθημα μιας καλύτερης κατάστασης της υγείας.

Τα συμπεράσματα της μελέτης αυτής είναι, νομίζουμε, πολύ σημαντικά.

Εάν συγχωρείτε τους άλλους για τα λάθη τους και για αυτά που πιστεύετε ότι σας έχουν κάνει, θα έχετε μια καλύτερη σωματική και ψυχική υγεία.

Επίσης η συμμετοχή σας στις θρησκευτικές σας λειτουργίες, θα βελτιώσουν τη ψυχολογική σας διάθεση και αυξάνουν το αίσθημα ικανοποίησης που έχετε από τη ζωή σας.

Πηγή.

 

Η ρομαντική αγάπη είναι μια μοναδική εμπειρία του συναισθηματικού κόσμου που δίνει στο άτομο την ευκαιρία να γνωρίσει κάποιον άλλον, να δεθεί μαζί του, να αποκτήσει οικειότητα, συντροφικότητα και, πιθανόν, να εξερευνήσει τη σεξουαλικότητά του. Η ρομαντική αγάπη, είτε συνοδεύεται από σεξ είτε όχι, προάγει την προσωπική ανάπτυξη, αφού κάθε νέα σχέση επιβάλλει διαισθητικότητα και νέα γνώση του εαυτού.

αγαπη

Τα πρώτα στάδια του έρωτα είναι έντονα, γεμάτα εκπλήξεις και συγκινήσεις. Η πραγματική οικειότητα όμως, αυτή που χαρακτηρίζει μια σταθερή και δυνατή σχέση, είναι κάτι που έρχεται αργότερα, εξελίσσεται με το χρόνο και είναι κάτι παραπάνω από σεξουαλικό πάθος, ένταση, και ρομαντισμό.

Είναι δύσκολο για τα άτομα που ερωτεύονται και δημιουργούν σχέσεις κανονικά να καταλάβουν πώς ο έρωτας και η σεξουαλικότητα μπορεί να γίνουν αντικείμενα εκμετάλλευσης και να μεταλλαχθούν σε καταστροφικά μοτίβα συμπεριφοράς εξάρτησης και ψυχαναγκασμού.

Όμως, για το άτομο που είναι εξαρτημένο από την αγάπη και το σεξ, ο έρωτας, η σεξουαλικότητα, η οικειότητα, τα όμορφα συναισθήματα μιας σχέσης είναι γεμάτα παγίδες, άγχος και ψυχικό πόνο. Τα άτομα αυτά ζουν σε ένα χαοτικό συναισθηματικό κόσμο απόγνωσης κι απελπισίας, με τον μόνιμο φόβο ότι θα μείνουν μόνα ή ότι θα τα απορρίψουν οι άλλοι και κυνηγούν διαρκώς την τέλεια σχέση που θα δώσει τέλος σε όλα τους τα προβλήματα.

Καθώς το εξαρτημένο από τον έρωτα άτομο βρίσκεται σε μια διαρκή αναζήτηση συντρόφου, οι ατέλειωτες ίντριγκες, φλερτ, σεξουαλικές ή ρομαντικές σχέσεις αφήνουν τα σημάδια της καταστροφής στον ψυχικό του κόσμο.

Οι σχέσεις τις οποίες τελικά συνάπτει αυτό το άτομο δεν μπορούν να το ανακουφίσουν και να ξεκαθαρίσουν τις αρνητικές συνθήκες, οπότε αυτό ξεκινά νέο κύκλο αναζητήσεων, με αποτέλεσμα να δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο απελπισίας κι απώλειας.

Ψυχολογική εξάρτηση

Αντίθετα με τον ψυχικά υγιή άνθρωπο που ψάχνει για μια σχέση που θα του συμπληρώνει τη ζωή, το άτομο με εξάρτηση από την αγάπη και το σεξ ψάχνει για κάτι έξω από τον εαυτό του -ένα άλλο άτομο, μια σχέση ή εμπειρία- που θα του προσφέρει την συναισθηματική και ψυχολογική σταθερότητα που το ίδιο δε διαθέτει.

Έτσι, όπως ο ναρκομανής χρησιμοποιεί το ναρκωτικό και ο αλκοολικός το ποτό, ο άνθρωπος με εξάρτηση από την αγάπη και τις σχέσεις, τις χρησιμοποιεί για να ‘διορθώσει’ τον εαυτό του και να διασφαλίσει τη συναισθηματική του ισορροπία.

Όταν όμως ο έρωτας και η σεξουαλικότητα χρησιμοποιούνται ως τρόπος για να ανταπεξέλθει κανείς στη ζωή και όχι για προσωπική ανάπτυξη, μοίρασμα και συντροφικότητα, η επιλογή του παρτενέρ συνήθως είναι λανθασμένη. Οι αποφάσεις παίρνονται βάσει κριτηρίων όπως, ‘αν θα με εγκαταλείψει ή όχι’, ‘πόσο καλή είναι η σεξουαλική μας ζωή’, ‘πώς θα καταφέρω να τον/την κρατήσω’.

Τέτοιου είδους σχέσεις δημιουργούν εξάρτηση, ενοχές και συχνά κακομεταχείρηση. Επειδή το άτομο με την εξάρτηση είναι πεπεισμένο ότι δεν αξίζει, δεν αισθάνεται ότι αγαπιέται, νιώθει ότι δεν έχει αξία και δεν πιστεύει στον εαυτό του, χρησιμοποιεί τη γοητεία, τον έλεγχο, τον δόλο για να προσελκύσει και να κρατήσει τον/τη σύντροφό του.

Πάνω στην απελπισία που του δημιουργείται στη διάρκεια αυτού του κύκλου, μπορεί να παρουσιάσει επεισόδια ανορεξίας ή βουλιμίας. Η ολική αποχή από το ‘παιχνίδι των σχέσεων’ χρησιμοποιείται μερικές φορές χωρίς επιτυχία, αφού δε λύνει τα ψυχολογικά προβλήματα που βρίσκονται στη βάση αυτής της συμπεριφοράς.

Χαρακτηριστικά της εξάρτησης από την αγάπη

Για τους εξαρτημένους, η αγάπη:

● Είναι έμμονη ιδέα

● Ανασταλτική

● Εμπόδιο στο να πάρουν ρίσκα και να κάνουν αλλαγές

● Δεν έχει πραγματική οικειότητα

● Είναι παραπλανητική

●  Είναι εξαρτημένη και παρασιτική

Τα συμπτώματα της εξάρτησης από την αγάπη και το σεξ

● Διαρκής αναζήτηση σεξουαλικού παρτενέρ, νέας σχέσης ή συντρόφου.

● Δυσκολία ή αδυναμία να μείνει μόνος/η.

● Επιλογή συντρόφου που είναι καταπιεστικός, μη διαθέσιμος συναισθηματικά, ή προσβλητικός.

● Χρησιμοποίηση του σεξ, της γοητείας και της ίντριγκας για να κρατήσει τον/την σύντροφο.

● Χρησιμοποίηση του σεξ ή μιας σχέσης για να αντέξει άλλες δύσκολες εμπειρίες ή συναισθήματα.

● Χάνει σημαντικές οικογενειακές, επαγγελματικές ή κοινωνικές εμπειρίες προκειμένου να διατηρήσει ένα σεξουαλικό ανέβασμα ή μια ρομαντική σχέση.

● Όταν έχει μια σχέση είναι αποκομμένος ή δυσαρεστημένος, όταν δεν έχει σχέση είναι απελπισμένος και μόνος.

● Αποφεύγει τις σχέσεις και το σεξ για μεγάλα χρονικά διαστήματα για να ‘λύσει το πρόβλημα’.

● Ανικανότητα να διαλύσει αρρωστημένες σχέσεις, παρά τις υποσχέσεις που δίνει στον εαυτό του ή σε άλλους.

● Επιστρέφει σε προηγούμενες άσχημες σχέσεις, παρά την υπόσχεση για το αντίθετο.

Για το άτομο που έχει εξάρτηση από τις σχέσεις ή το σεξ, τα παραπάνω συμπτώματα αποτελούν μοτίβο συναισθηματικής ανισορροπίας, που μοιραία οδηγεί στην απομόνωση, τον ψυχικό πόνο και την απώλεια.

Και βέβαια, το να συμφωνήσει κανείς με ή να έχει κάνει κάποια στιγμή στη ζωή του 2-3 από τα παραπάνω είναι φυσικό. Όταν όμως αυτά τα συμπτώματα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Τα άτομα που είναι εξαρτημένα από την αγάπη και το σεξ, όπως και τα άτομα που έχουν εξάρτηση από τα ναρκωτικά ή το ποτό, δε μαθαίνουν από τις συνέπειες των πράξεών τους και τα λάθη τους. Όταν ο πόνος από αυτές τις συμπεριφορές και καταστάσεις γίνει μεγαλύτερος από τον πόνο και την πρόκληση του να δημιουργούν αλλαγή, τότε ξεκινάει η επεξάρτησή τους.

Πηγή.

 

Δεν βγήκε από τον Παράδεισο, αντίθετα είναι το εισιτήριο για την κόλαση στη ζωή των μικρών και μεγαλύτερων παιδιών. Και δεν είναι σπάνιο, αντίθετα το χέρι σηκώνεται πολύ συχνά πάνω στα παιδιά «χτυπώντας» πρώτα την προσωπικότητα και την ψυχική τους ισορροπία. Και δυστυχώς συμβαίνει σε όλες τις χώρες της Ευρώπης (με φωτεινή εξαίρεση τη Σουηδία) τόσο που υπάρχει και μέρα – κάθε 30 Απριλίου – αφιερωμένη παγκοσμίως κατά της σωματικής τιμωρίας των παιδιών.

Βεβαίως τα παιδιά έχουν μια τρομερή ικανότητα να σπρώχνουν πολλές φορές τους γονείς τους στα όρια, χωρίς βέβαια να το θέλουν.Όμως υπάρχουν καλοί λόγοι για τους οποίους θα πρέπει να αποφεύγετε να χρησιμοποιείτε το ξύλο ως μέρος πειθαρχίας στο σπίτι.

Γιατί:

Δεν έχει κανένα αποτέλεσμα: Σύμφωνα με έρευνες τα παιδιά ηλικίας 7 ετών που έφαγαν ξύλο δεν τα αποτρέπει από το να δημιουργήσουν φασαρίες στα 17 τους. Επίσης, έχουν τις λιγότερες πιθανότητες να μην υπακούσουν στις οδηγίες σας. Επίσης αποτελεί ένα διπλό μήνυμα για τα παιδιά: αυτοί που το αγαπάνε του προκαλούν πόνο και φόβο. Αυτό τους προκαλεί σύγχυση.

Δίνει το κακό παράδειγμα: Αν το ξύλο είναι αυτό που πιστεύετε ότι χρειάζεται το παιδί σας όταν είστε θυμωμένοι μαζί του, τότε γιατί να μην πιστεύει το ίδιο και για σας όταν εκείνο είναι θυμωμένο μαζί σας; Το μόνο που καταφέρνει η επιθετικότητα είναι να προκαλεί επιθετικότητα και να δίνει ένα κακό παράδειγμα, το οποίο το παιδί πιθανότατα θα ακολουθήσει.

Είναι επικίνδυνο: Τις περισσότερες φορές το ξύλο δίνεται για να υπενθυμίσουν οι γονείς στο παιδί ποιος κάνει κουμάντο στο σπίτι. Όμως μπορεί να χτυπήσετε το παιδί σας κατά λάθος πολύ δυνατά και σημεία που δεν πρέπει. Επίσης ένα χαστούκι ή ένα δυνατό χτύπημα δημιουργεί στο παιδί το αίσθημα της απόρριψης και του φόβου. Η τακτική της σωματικής τιμωρίας δημιουργεί ψυχικά τραύματα στο παιδί και στη μετέπειτα ζωή του.

Σας κάνει να αισθάνεστε άσχημα: Αν έχετε χτυπήσει το παιδί σας σίγουρα τις περισσότερες φορές θα είχατε τύψεις μετά. Εξάλλου κανένας γονιός δεν θέλει να τον κοιτάζει το παιδί του με φόβο στα μάτια.

Αν θέλετε να ασκήσετε πειθαρχία υπάρχουν πιο αποτελεσματικοί τρόποι, όπως:

Εξηγήστε στο παιδί γιατί οι κανόνες είναι σημαντικοί. Υπάρχουν πολλές πιθανότητες να ακολουθήσει τους κανόνες αν μπορεί να τους καταλάβει.

Δώστε έμφαση στο ότι οι κανόνες θα το ωφελήσουν. Ο κανόνας για παράδειγμα ότι πρέπει να πάει για ύπνο θα το βοηθήσει την επόμενη να έχει ενέργεια και δύναμη για να παίξει.

Τηρήστε τους κανόνες. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Αν έχετε βάλει όρια σιγουρευτείτε ότι το παιδί σας τα σέβεται στις περισσότερες περιπτώσεις (π.χ. την ώρα του ύπνου). Τα παιδιά χρειάζεται να ζουν με σταθερές αξίες και συγκεκριμένα όρια. Αυτά τα δύο στοιχεία τους παρέχουν ασφάλεια. Θα ήταν εξωπραγματικό αν πούμε ότι τα παιδιά δεν θα τολμήσουν να ξεφύγουν από αυτά τα όρια. Γι’ αυτό θα πρέπει να κρατήσετε σταθερά τα όρια λέγοντας “όχι”, αλλά το “όχι” να είναι θετικό. Δηλαδή να τονίζετε στα παιδιά τι μπορούν να κάνουν και όχι τι δεν μπορούν να κάνουν.

Πάρτε μέτρα αν παραβιάζει τακτικά τους κανόνες. Αν το έχετε προειδοποιήσει ότι θα του αφαιρέσετε κάποια προνόμια (π.χ. με το να μην του δώσετε κάτι που θέλει όπως μία βόλτα στο πάρκο) τότε κρατήστε τον λόγο σας. Οι χωρίς αντίκρισμα απειλές του διδάσκουν μόνον ότι δεν εννοείται όσα λέτε.

Χρησιμοποιήστε μικρές ανταμοιβές και επαίνους για να ενθαρρύνετε την καλή συμπεριφορά. Είναι μια αποτελεσματική τακτική φροντίστε ωστόσο οι ανταμοιβές όπως και οι τιμωρίες να δίνονται τη σωστή στιγμή. Θα είναι και τα δύο αποτελεσματικά όταν δίνονται αμέσως παρά όταν περάσουν δυο ώρες από το συμβάν.

Μην προσπαθήσετε να εκβιάσετε την καλή συμπεριφορά του. Είστε πιο μεγάλοι από αυτό και μπορείτε να το φοβίσετε. Η επίδραση όμως κρατάει λίγα λεπτά μοναχά και το παιδί θα ξανακάνει τα ίδια μόλις του γυρίσετε την πλάτη.

Πηγή.

 

Συνήθως, η πρωταρχική έννοια των γονιών σε σχέση με το διαζύγιο είναι «Πώς να το πω στα παιδιά για να μην το πληγώσω;». Η απάντηση, δυστυχώς,  είναι ότι ένα διαζύγιο πάντα πληγώνει. Και δεν πληγώνει μόνο τα παιδιά. Πληγώνει και τους γονείς. Όμως, υπάρχει ένα διαζύγιο που είναι «το καλύτερο» και αυτό είναι το «ξεκάθαρο διαζύγιο».

Πολλές φορές οι γονείς προτιμούν να μείνουν μαζί μόνο για το «καλό των παιδιών». Όμως οι γάμοι στους οποίους οι γονείς είναι σε συνεχή σύγκρουση είναι πολύ πιο επιζήμιοι για το παιδί, απ’ ότι ένα διαζύγιο. Ούτως ή άλλως, η κατάσταση πριν το διαζύγιο και η σχέση που έχουν οι γονείς μεταξύ τους είναι συνήθως γνωστή από τα παιδιά κι ας μην το λένε οι γονείς.

Αυτό που θα πρέπει να έχουν υπόψη τους οι γονείς που πρόκειται να πάρουν ή που έχουν ήδη πάρει διαζύγιο είναι, ότι δεν είναι το διαζύγιο που πληγώνει τα παιδιά, αλλά η κακή επικοινωνία που μπορεί να υπάρχει μεταξύ των συζύγων πριν και μετά από το διαζύγιο. Το σημαντικότερο για ένα παιδί που βιώνει ένα διαζύγιο είναι ο τρόπος με τον οποίο οι γονείς θα χειριστούν τη μεταξύ τους σχέση και η στάση που θα κρατήσουν απέναντι στα παιδί. Πολλές φορές οι  γονείς κατηγορούν ο ένας τον άλλο στα παιδιά, τα οποία χρησιμοποιούνται ως «ενδιάμεσοι» ή ως «σύμμαχοι» του ενός από τους δύο γονείς, με αποτέλεσμα να εισπράττουν την εχθρότητα που αναπτύσσεται μεταξύ των γονέων. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να μην επιστρατεύονται τα παιδιά για να φροντίσουν τον ένα ή και τους δύο γονείς ούτε πρακτικά, ούτε συναισθηματικά. Αυτή η ατμόσφαιρα επιβαρύνει τη συναισθηματική κατάσταση των παιδιών και τα κρατά αιχμάλωτα. Πώς να συγκεντρωθεί ένα παιδί στα μαθήματά του στο σχολείο εάν ανησυχεί για τον τσακωμό που θα γίνει στην πόρτα, όταν έρθει να τον πάρει ο μπαμπάς του το απόγευμα; Ίσως να επιτεθεί στο συμμαθητή του, γιατί έχει κι αυτό οργή για πράγματα που ακούει από τους γονείς του που αλληλοκατηγορούνται.

Όταν παρθεί η οριστική απόφαση, είναι πολύ σημαντικό μέσα σε πνεύμα συνεργασίας να έχουν κοινή στάση ως προς τα παιδιά τους. Συγκεκριμένα:

Να εξηγήσουν από κοινού με ήπιο τρόπο στο παιδί τι συμβαίνει και να δώσουν στη συζήτηση αυτή τη σοβαρότητα που της αρμόζει. Όχι παρεμπιπτόντως και με χαμόγελα, με στόχο να «ελαφρύνουν» την κατάσταση.

Να εκφράσουν την απογοήτευση που νοιώθουν και οι δύο για την εξέλιξη αυτή της σχέσης τους, αλλά ταυτόχρονα να τα διαβεβαιώσουν ότι εξακολουθούν να είναι γονείς τους όπως και πριν, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δεν θα είναι πλέον σύζυγοι και ότι τα αγαπούν και θα είναι δίπλα τους σε κάθε χαρά ή λύπη. Το παιδί  έχει ανάγκη να ξέρει ότι αν και οι γονείς είναι απαλλαγμένοι από την υποχρέωση της πιστότητας ο ένας απέναντι στον άλλο και από την υποχρέωση να ζουν κάτω από την ίδια στέγη, δεν είναι απαλλαγμένοι από τα καθήκοντά τους ως γονείς.

Να τους πουν ότι δεν είναι τα ίδια υπεύθυνα για το χωρισμό. Πολλά παιδιά νοιώθουν ενοχές και συνδέουν το χωρισμό των γονιών τους με κάτι που τα ίδια έκαναν (π.χ. αταξία)

Να τα ενθαρρύνουν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να διατυπώνουν ερωτήσεις στις οποίες πρέπει να προσπαθούν να δίνουν όσο πιο ξεκάθαρες απαντήσεις

Να συζητήσουν για τις αλλαγές που θα συμβούν στη ζωή τους

Έχει μεγάλη σημασία, όταν οι γονείς αναγγέλλουν την πρόθεσή τους να χωρίσουν, να πουν στο παιδί ότι δεν μετανιώνουν που γεννήθηκε.

Ένα διαζύγιο είναι εξίσου αξιοπρεπές με ένα γάμο. Η σιωπή γύρω από το διαζύγιο, σιωπή που στηρίχτηκε στο πρόσχημα ότι πρόκειται για γεγονός που συνοδεύεται από πόνο, το κάνει να ισοδυναμεί για τα παιδιά με «βρωμιά». Οι γονείς πρέπει να κάνουν το χωρισμό τους ανθρώπινο, να τον πουν με λόγια και να μην τον κρατήσουν για τον εαυτό τους υπό μορφή άρρητου άγχους, εκφραζόμενου μόνο μέσα από ψυχικές διαθέσεις, καταθλιπτικές καταστάσεις ή καταστάσεις ερεθισμού που το παιδί αντιλαμβάνεται ως κλονισμό της ισορροπίας των γονιών του. Έχει σημασία να αναλάβουν πράγματι την ευθύνη του χωρισμού τους για να μπορέσει να γίνει μια διεργασία προετοιμασίας και για τους ίδιους και για το παιδί τους. Όσο δύσκολο κι αν μοιάζει αυτό, θα πρέπει να έχουν υπόψη τους, ότι αυτό που θα δημιουργήσει δράματα στο μέλλον είναι αυτό που δεν προκάλεσε δράματα όταν έπρεπε.

Από την Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγο – ψυχοθεραπεύτρια

 

 

Πώς κατακτά την επιτυχία ένα παιδί; Ζώντας σε «χρυσό κλουβί» ή μαθαίνοντας από νωρίς να ξανασηκώνεται; Ο Πολ Ταφ, συγγραφέας του βιβλίου «How Children Succeed», εξηγεί ότι είναι προτιμότερο το παιδί σου να έχει αυτοέλεγχο από το να βγάζει IQ 180

Το πείραμα είναι παλιό, αλλά πάντα επίκαιρο. Γνωστό ως «marshmallow experiment» (ας το αποδώσουμε ελεύθερα «πείραμα του ζαχαρωτού»), πραγματοποιήθηκε τη δεκαετία του ’60 από τον Γουόλτερ Μίτσελ, ψυχολόγο στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Τα παιδιά που κατάφερναν να επιστρατεύσουν αρκετό αυτοέλεγχο ώστε να μην καταβροχθίσουν αμέσως ένα ζαχαρωτό, αλλά να περιμένουν λίγο – και ως επιβράβευση να καταβροχθίσουν δύο ζαχαρωτά – τα πήγαιναν καλύτερα στο σχολείο, ήταν πιο επιμελείς μαθητές και είχαν καλύτερη εξέλιξη ως ενήλικοι. Δεν ήταν πιο έξυπνα, δεν διέθεταν υψηλότερο IQ από άλλα, λίγο πιο λαίμαργα, παιδιά. Είχαν απλώς καλύτερη γνώση της ζωής. Και πετύχαιναν πιο εύκολα σε αυτή, επειδή ακριβώς κατείχαν τη συγκεκριμένη γνώση.

Ενα παιδί με υψηλό σκορ στα τεστ IQ, αλλά «στραβάδι» συναισθηματικά, δεν έχει πολλές ελπίδες να πετύχει στη ζωή του. Αυτό υποστηρίζει στο νέο βιβλίο του με τίτλο «How Children Succeed: Grit, Curiosity, and the Hidden Power of Character» (εκδ. Houghton Mifflin Harcourt) ο Αμερικανός Πολ Ταφ, δημοσιογράφος και «μάχιμος» ερευνητής, ο οποίος, προτού καθήσει να γράψει, έσπευσε, μεταξύ άλλων, να ζήσει από κοντά αληθινές ιστορίες παιδιών από «ζόρικες» γειτονιές του Σικάγου. Η περιέργεια, η επιμονή, ο αυτοέλεγχος, η αυτοπεποίθηση, το ψυχικό σθένος και η αποφασιστικότητα αποδεικνύονται, σύμφωνα με τον Ταφ, πολύ καλύτερη συνταγή επιβίωσης από τα CDs με ακούσματα «Baby Beethoven» και τα ταχύρρυθμα μαθήματα ρωσικών.

Οπως εξηγεί ο ίδιος: «Αυτό που με συνάρπασε περισσότερο κατά τη διάρκεια της έρευνας είναι τα στοιχεία που περισυνέλεξα σχετικά με τους απόφοιτους πανεπιστημίου και τις μη γνωστικές ικανότητες. Θεωρώ ότι αντιμετωπίζουμε την απόκτηση του πτυχίου σαν υπόθεση καθαρής εξυπνάδας, και όμως οι μελετητές ανακάλυψαν πρόσφατα ότι κάποια γνωρίσματα του χαρακτήρα είναι στην πραγματικότητα καλύτεροι δείκτες από το IQ προκειμένου να προβλέψει κανείς ποιοι είναι τελικά εκείνοι που θα αποφοιτήσουν. Η ανακάλυψη αυτή με γοήτευσε, επειδή αποδεικνύει ότι μπορούμε να βοηθήσουμε τους νέους ανθρώπους να βελτιώσουν τα ισχυρά στοιχεία του χαρακτήρα τους».

H αποτυχία κάνει καλό

Στο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ, ο Ταφ συνδυάζει το επιτόπιο ρεπορτάζ με τις παλαιές και νεότερες επιστημονικές έρευνες. Ανάμεσά τους αυτή της Αντζελα Ντάκγουορθ από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας, η οποία μελέτησε ενδελεχώς το ψυχικό σθένος και την αποφασιστικότητα να φέρει κανείς εις πέρας έναν ακαδημαϊκό στόχο. Επινοώντας, μάλιστα, ένα ειδικό ερωτηματολόγιο, διαπίστωσε ότι το υψηλό σκορ στο σθένος και στην αποφασιστικότητα να επιτύχεις κάτι είναι πιο σημαντικός δείκτης ακόμη και εν συγκρίσει με την ίδια τη νοημοσύνη σου.

Ο Ταφ καταθέτει επίσης αυτό που ψυχολόγοι και νευροεπιστήμονες αγωνίζονται τις τελευταίες δεκαετίες να αποδείξουν. Οτι ο χαρακτήρας του παιδιού δομείται επάνω σε αυτό που η δυτική κοινωνία των γρανιτένιων success stories τρέμει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: την αποτυχία! Εξηγεί πώς παιδιά από όλα τα κοινωνικά στρώματα σήμερα στις ΗΠΑ στερούνται τελικά εμπειρίες ουσιαστικές για την ανάπτυξή τους σε υγιείς ενηλίκους.

Από τη μία πλευρά, τα τέκνα των ευκατάστατων οικογενειών «μονωμένα» από οποιαδήποτε αληθινή δυσκολία ή ματαίωση, περνούν τα πρώτα τους χρόνια μέσα σε αποστειρωμένα playrooms με γιγαντιαία λούτρινα δεινοσαυράκια για να φθάσουν σε μια εξίσου εξωραϊσμένη – καθ’ ότι πλήρως ελεγχόμενη – ενηλικίωση. «Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από κάθε κίνδυνο» λέει ο Ταφ. «Αυτό, όμως, που ανακαλύπτουμε τώρα είναι ότι τελικά, υπερπροστατεύοντας τα παιδιά μας, τους κάνουμε τελικά μεγαλύτερο κακό. Αν δεν τους δώσουμε τη δυνατότητα να αντεπεξέλθουν στις αληθινές προκλήσεις της ζωής, να πέσουν και να ξανασηκωθούν, τότε τους στερούμε την ευκαιρία να αναπτύξουν τον δικό τους χαρακτήρα».

Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα στην Αμερική 19χρονοι υποψήφιοι, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης που καλούνται να περάσουν για την εισαγωγή τους σε κάποιο πανεπιστήμιο, ζητούν από τους καθηγητές να τηλεφωνήσουν, για καλύτερη ενημέρωση, στους γονείς τους. Δεν είναι, μάλιστα, λίγοι εκείνοι που, ακόμη και σε συνεντεύξεις για την πρόσληψή τους σε μια εταιρεία, εμφανίζονται αγκαζέ με τη μαμά και τον μπαμπά, οι οποίοι είναι, βέβαια, πιο κατάλληλοι να διαπραγματευτούν με το big boss τον μισθό και τις συνθήκες εργασίας.

H οικογένεια ως εταιρεία

Από την άλλη πλευρά, εξηγεί ο Ταφ, τα παιδιά των φτωχών οικογενειών, που έρχονται από πολύ νωρίς αντιμέτωπα με τα αληθινά προβλήματα – από τον υποσιτισμό και την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης μέχρι τα δυσλειτουργικά σχολεία και τις βυθισμένες στην παραβατικότητα γειτονιές –, δεν θα δεχτούν την υποστήριξη που χρειάζονται για να μετουσιώσουν τις δυσκολίες αυτές σε προσωπικούς «θριάμβους» που χτίζουν χαρακτήρα. Ητοι, τα πλουσιόπαιδα ζουν ισοβίως με ένα επίχρυσο δίχτυ προστασίας και δεν μαθαίνουν ποτέ πώς να διαχειριστούν την αποτυχία. Από την άλλη πλευρά, τα φτωχόπαιδα βιώνουν συχνά τόσο τραυματικά την πτώση, που δεν ξανασηκώνονται ποτέ.

Οπως μας εξηγεί ο συγγραφέας του βιβλίου, την κατάσταση επιδεινώνει ο λεγόμενος «υπεργονεϊσμός» των τελευταίων ετών, αυτή η γονεϊκή μανία – που αφορά και τους γονείς της μεσαίας τάξης – να έχουμε κάθε λεπτό της ζωής των παιδιών κάτω από διαρκή προγραμματισμό, έλεγχο, επίβλεψη και αξιολόγηση (εκτός, βέβαια, από την ώρα που είναι «παρκαρισμένα» μπροστά στην τηλεόραση ή στο PlayStation). Η σύγχρονη οικογένεια λειτουργεί σαν εταιρεία, εστιάζοντας πάνω από όλα στον τομέα της παραγωγικότητας και των σχολικών επιδόσεων.

Οπως αναφέρει η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου: «Στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια οι γονείς έχουμε βάλει τα παιδιά σε μια κούρσα τελειότητας. Τα τρέχουμε από πολύ μικρή ηλικία σε δραστηριότητες, δεν τους αφήνουμε χώρο και χρόνο να παίξουν και να πειραματιστούν. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα τετράχρονο κοριτσάκι, του οποίου η μαμά επέμενε, εκτός από κολύμβηση, μπαλέτο και αγγλικά, να κάνει και μαθήματα κινεζικών. Τους δίνουμε, δηλαδή, ερεθίσματα και γνώση, αλλά δεν κάνουμε τίποτε για να αναπτύξουμε τη συναισθηματική, την ψυχική πλευρά τους, τα γνωρίσματα εκείνα που θα τα βοηθήσουν να διαχειριστούν την απογοήτευση, τη ματαίωση, τη ζωή τους. Υψώνουμε γύρω τους ένα προστατευτικό τείχος, σε πολλά, μάλιστα, επίπεδα. Συχνά, δεν τα αφήνουμε να διαχειριστούν ούτε τις σχέσεις με τους συνομηλίκους τους, αφού και αυτές είναι κατευθυνόμενες από εμάς. Αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα με τον δάσκαλο; Πάλι εμείς σπεύδουμε να “καθαρίσουμε”. Πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά, διότι τα παιδιά εμφανίζουν πλέον από πολύ μικρή ηλικία άγχος, κατάθλιψη, διατροφικές διαταραχές».

Ενδεχομένως η κρίση να βοηθήσει προς τη σωστή κατεύθυνση; «Ας δούμε μήπως, αφήνοντας πίσω τα χρόνια των παροχών, καταφέρουμε να γυρίσουμε σε κάποια μοντέλα πιο ουσιαστικής διαπαιδαγώγησης των παιδιών, βοηθώντας τα να δουν διάφορες αποχρώσεις της ζωής, περνώντας τους αξίες και ιδεολογία».

Φτάνει, βέβαια, να κατορθώσουμε παράλληλα να αναχαιτίσουμε και το παλιρροϊκό κύμα της κρίσης που φαίνεται να καταργεί κάθε έννοια «επιτυχίας»: «Την τελευταία χρονιά κυρίως παρατηρώ μια έντονη απαισιοδοξία από μέρους των γονέων» επισημαίνει η Καππάτου. «Τους ακούω όλο και πιο συχνά να λένε “και να σπουδάσει, τι θα κάνει;”. Φοβάμαι πως αν αυτός ο σκεπτικισμός περάσει και στα παιδιά, θα τους μεταφέρει ένα μήνυμα ακυρωτικό, μηδενιστικό, χωρίς καμιά ελπίδα. Και παιδιά και έφηβοι χωρίς ελπίδα δεν μπορούν να προχωρήσουν».

 

" width="640px">

 

Πηγή.

 

 

embed video plugin powered by Union Development

peirama-MilgramΤο 1961, ο είκοσι εφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίαςστο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία.
Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μιαπροσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών τωνSS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων.
Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση -πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη -κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικίατων Γερμανών.
Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους ηυπακοή -που οδηγεί στο έγκλημα - δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών.

Το πείραμα

Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοικαλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τημνήμη.
Χώριζε τους φοιτητές σε ζεύγη και -μετά από μιαεικονική κλήρωση- ο ένας έπαιρνε το ρόλο του «μαθητευομένου» και ο άλλος του«δασκάλου».
Ο έκπληκτος «μαθητευόμενος» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα. Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων.
Ο «δάσκαλος», από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας. Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: «15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτκλπ.» Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος!»
Πίσω από το «δάσκαλο» στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος.

(Και περνάμε σε ενεστώτα για να γίνουμε μέτοχοι της στιγμής.)
«Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο. Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ. Σε κάθε λάθος θασηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό», λέει ο πειραματιστής και ο «δάσκαλος» αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.

Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο. Ο«μαθητευόμενος», ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ.
Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή.Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ. Ο «δάσκαλος» υπακούει.
15 βολτ δεν είναι πολλά, αλλά ο «μαθητευόμενος» έχει αλλάξει ήδη γνώμη. Παρ’όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30βολτ.
«Αφήστε να φύγω», λέει ο «μαθητευόμενος» που δεν μπορεί να λυθεί. «Δε θέλω νασυμμετάσχω σε αυτό το πείραμα.»
Ο «δάσκαλος» κοιτάει τον πειραματιστή. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει.
Τα βολτ αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναιεμφανής στο πρόσωπο του «μαθητευόμενου», που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο.
Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος. Ο «δάσκαλος» πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμαπρέπει να συνεχιστεί.
Ο «δάσκαλος» συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν. Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο «δάσκαλο»:
«Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με τηντιμωρία.»
Στα 345 βολτ ο «μαθητευόμενος» τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τιςαισθήσεις του.
Ο «δάσκαλος», ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τονπειραματιστή.
«Μην ανησυχείτε», λέει εκείνος, «το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο…Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»
«Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος».
«Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό;

Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια «δημοσκόπηση» ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας ‘τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό.
Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δε θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.
Δυστυχώς έκαναν λάθος.

Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξ’ αρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν -συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή.
Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 βολτ.
Και το 65%… Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450βολτ!

Που έγκειται η φάρσα;
Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από τον Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο».
Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Ο ηθοποιός υποκρινόταν.
Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος».

Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά:  Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει -ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί -αφού εκείνος «απλά ακολουθούσε τις διαταγές».

Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό τοπείραμα: «Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό.»

Όμως δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, κάθε μέρα.
Ο υπάλληλος της ΔΕΗ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέρονταςότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού.Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής. Απλά ακολουθάει τις εντολές που του έδωσαν.
Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο (μιλώ εξ’ιδίας πείρας, ως αγοραστής) δε σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση. Απλώς ακολουθάει εντολές.

Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής -αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Απλώς κάνει τη δουλειά του.

Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα. Γιατί υπακούει.

Ο πολιτικός που υπογράφει το μνημόνιο το οποίο οδηγεί ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση του νεοφιλελευθερισμού θα έφτανε μέχρι τον τελευταίο μοχλό. Και αυτός υπακούει, σε εντολές πολύ πιο ισχυρές από εκείνες του πειραματιστή με την άσπρη φόρμα.

Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική - ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν μετανάστη, σε έναν άνθρωπο (ή σε ένα ζώο, αλλά αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα, εφόσον συνεχίζουμε να τρώμε κρέας), πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις. Ακόμα κι αν χάσεις το μπόνους παραγωγικότητας, την προαγωγή, την επανεκλογή, τη δουλειά σου.
Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας -με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχιως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.

Και μια τελευταία παρατήρηση:
Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. Μάθαιναν ότι ο «μαθητευόμενος» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ.
Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο.
Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό,πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους. Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο «καλοί» όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.

 

" width="640px">

 

 

 

" width="640px">

 

 

 

 

embed video plugin powered by Union Development

http://www.eosforos.net/images/teleutea-sinira/gonidia-skepseis.jpgΣήμερα θα σας γράψω πάλι για ένα πείραμα. Αυτό του  καθηγητή R. Rosenthal, που έκανε το 1968 σε συνεργασία με τον L. Jacobson. Οι δυό τους, επισκέφτηκαν ένα σχολείο μιας φτωχής περιοχής του Chicago και εφάρμοσαν σε 18 τάξεις ένα μη λεκτικό τεστ νοημοσύνης, το οποίο ονόμασαν οι ίδιοι: “The Harvard Test of Inflected Acquisition”. Υποτίθεται πως αυτό το τεστ θα έδειχνε ποια παιδιά μελλοντικά θα γινόταν ιδιοφυείες, ποια ήταν δηλαδή εξαιρετικά προικισμένα από άποψη νοημοσύνης.

Με εντελώς τυχαίο τρόπο επέλεξαν το 20% των παιδιών των 18 τάξεων, για να τα ‘χρίσουν’ ως εξαιρετικά ευφυή και είπαν στους δασκάλους τους πως αυτά τα παιδιά θα ‘άνθιζαν’ μέσα στους επόμενους 8 μήνες που θα ολοκληρωνόταν η σχολική χρονιά. Τάχα το προέβλεψε το τεστ. Ωστόσο η διαφορά αυτών των παιδιών από τα άλλα, στην πραγματικότητα υπήρχε μόνο στο μυαλό των δασκάλων τους. Κι όμως.

Όταν οι οχτώ μήνες πέρασαν, τα τυχαία επιλεγμένα παιδιά εξετάστηκαν με το ίδιο τεστ που είχε χρησιμοποιηθεί και στην αρχή και βρέθηκε να έχουν κάνει σημαντικότατη πρόοδο. Πράγμα το οποίο εξηγεί τον ρόλο των προσδοκιών του περιβάλλοντος, των δασκάλων εν προκειμένω, στην νοητική ανάπτυξη των παιδιών. Οι ερευνητές ονόμασαν αυτό το φαινόμενο Pygmalion effects in the classroom, δανειζόμενοι τον μύθο του βασιλιά της Κύπρου Πυγμαλίωνα που ερωτεύτηκε το άγαλμα της κοπέλας που ο ίδιος έφτιαξε (σύμφωνα τουλάχιστον με τον Οβίδιο).

Το τεστ έγινε ξανά μετά από δύο χρόνια και τα παιδιά αυτά εξακολουθούσαν να έχουν το προβάδισμα, σε σχέση με τα παιδιά της ομάδας ελέγχου, για τα οποία δεν έγινε καμία πρόβλεψη σχετικά με την νοητική τους εξέλιξη.

Σκοπός του πειράματος, ήταν να αποδείξει πως η πραγματικότητα, μπορεί να επηρεαστεί απ’ τις προσδοκίες των άλλων και περιττό να πούμε, ότι το αποτέλεσμα δικαίωσε πανηγυρικά τους δύο ερευνητές.

Από τότε ακολούθησαν πολλές έρευνες και βρέθηκαν κι άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν τους δασκάλους και τους οδηγούν να σχηματίσουν θετική γνώμη για ένα παιδί και να το βοηθήσουν περισσότερο από ένα άλλο, όπως για παράδειγμα η εξωτερική εμφάνιση. Αν σας ενδιαφέρει μάλιστα, αυτό το θέμα, εδώ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα. Γίνεται συσχέτιση κυρίως με την παραπτωματική συμπεριφορά, αλλά θεωρώ ότι είναι εντός του θέματος μας η ανάρτηση, εφόσον αναφέρεται στην επίδραση του περιβάλλοντος.

Επιδρούν οπωσδήποτε λοιπόν, οι εκπαιδευτικοί στην  νοητική ανάπτυξη των μαθητών τους και το πως γίνεται αυτό είναι αρκετά περίπλοκο, για να εξηγηθεί εδώ από μένα σε μια απλή ανάρτηση. Υπάρχουν πιο ειδικοί, που έχουν ασχοληθεί επί σειρά ετών με τέτοια θέματα. Αυτό που μπορούμε εμείς να κρατήσουμε, είναι αυτό που απέδειξε το πείραμα: η νοημοσύνη επηρεάζεται απ’ τις προσδοκίες του περιβάλλοντος. Και πειραματικά, αποδείχτηκε και κάτι ακόμα:

“..πως κατά τη διόρθωση γραπτών δοκιμίων οι δάσκαλοι συνηθίζουν να παραβλέπουν διάφορα λάθη στα γραπτά των καλών μαθητών και μάλιστα πολύ περισσότερα σε ποσοστό από εκείνα των μέτριων ή αδύνατων μαθητών. Γι’ αυτό και επιμένουν πολλοί στην κάλυψη του ονόματος του μαθητή κατά τις γραπτές εξετάσεις”.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο και να σκεφτείτε με την ησυχία σας, αν πρέπει να παίρνουμε σοβαρά τους βαθμούς γενικώς και κατά πόσον αυτοί όντως είναι ενδεικτικοί για τις νοητικές ικανότητες των παιδιών.

Κι αυτό σχετίζεται έμμεσα, με το ερώτημα του τίτλου αυτής της ανάρτησης. Υπάρχουν λοιπόν, όντως παιδιά-θαύματα, παιδιά που από τη γέννηση τους είναι πιο προικισμένα νοητικά από άλλα ή η νοητική εξέλιξη οφείλεται και πάλι στην επίδραση του περιβάλλοντος; Μήπως πρόκειται για ένα συνδυασμό κληρονομικών χαρακτηριστικών, επίδρασης του περιβάλλοντος και των σημαντικών άλλων της ζωής ενός ανθρώπου;

Ένα πράγμα θα σας ξεκαθαρίσω από τώρα. Δεν είμαι αρμόδια να δώσω μια και μόνη απάντηση, αλλά όσο έψαξα κι εξακολουθώ να μελετώ, βλέπω ότι οι επιστήμονες τείνουν να καταλήξουν πως δεν υπάρχουν.

“…η κατηγοριοποίηση μερικών παιδιών ως έμφυτα ταλαντούχων είναι μεροληπτική. Τα στοιχεία δείχνουν ότι τέτοια κατηγοριοποίηση είναι άδικη και άχρηστη διότι εμποδίζει νεαρά άτομα να επιδιώξουν κάποιο στόχο λόγω της αβάσιμης πεποίθησης των δασκάλων και των γονέων τους ότι αυτά δεν θα επωφελούνταν από τις μεγάλες ευκαιρίες που δίνονται σε εκείνα που θεωρούνται ταλαντούχα.  Στο ερώτημα, «Αν δεν υπάρχουν ταλέντα, πώς μπορεί κανείς να εξηγήσει τα φαινόμενα που τους αποδίδονται;», οι συγγραφείς δεν ισχυρίζονται ότι έχουν μια πλήρη απάντηση. Εντούτοις, έχουν παραθέσει μια σειρά πιθανών επιρροών, καθώς και υποστηρικτικά στοιχεία για τα αποτελέσματά τους.  Τα έμφυτα ταλέντα είναι συναγόμενα και όχι άμεσα παρατηρήσιμα. Ένας λόγος υποθετικής ύπαρξης τους είναι για να εξηγήσει ατομικές διαφορές, αλλά αυτές μπορούν επαρκώς να αιτιολογηθούν ως οφειλόμενες σε διαφορές στις εμπειρίες όπως η εκπαίδευση και η εξάσκηση, καθώς και σε βιολογικές επιρροές που όμως δεν σχετίζονται με την ιδέα του ταλέντου”.

Αξίζει να διαβάσετε φυσικά, ολόκληρη την εργασία, που θα την βρείτε εδώ, αλλά έχει νόημα να σημειώσουμε πως παίζουν ρόλο, κάποιοι σημαντικοί παράμετροι που οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας. Καταρχήν οι αυτοαναφορές. Θυμάστε τι έγραφε στην αδερφή του ο Galton, για τις γνώσεις που ήδη είχε  σε πολύ μικρή ηλικία; Γνώσεις ομολογουμένως αξιοθαύμαστες. Το θέμα όμως είναι, πως το έγραφε ο ίδιος. Τι θέλω να πω μ’ αυτό; ‘Οτι όπως διάβασα κι εγώ με τη σειρά μου, οι περισσότερες μαρτυρίες για παιδιά-θαύματα είναι αυτοαναφορικές, ετεροχρονισμένες και ανεκδοτολογικού χαρακτήρα. Σε ελάχιστες περιπτώσεις υπάρχουν και άλλοι, που επιβεβαιώνουν τα επιτεύγματά τους.

Ωστόσο υπάρχουν και περιπτώσεις παιδιών, που αναμφίβολα είχαν να επιδείξουν εξαιρετικές γνώσεις, όπως ο William James Sidis, που στα έντεκα του φοίτησε με υποτροφία στο Harvard και αποφοίτησε με άριστα στα 16 του. Υπήρξε ο νεαρότερος καθηγητής Πανεπιστημίου στην ιστορία, μιλούσε σαράντα γλώσσες και φυσικά είχε απίστευτα υψηλό IQ.  Αλλά είδατε τι υποστηρίζουν οι επιστήμονες παραπάνω. Κάνουν λόγο για ατομικές διαφορές, για διαφορετικές εμπειρίες στην εκπαίδευση και την εξάσκηση και βιολογικές επιρροές, που κανείς δεν αμφιβάλλει πως υπάρχουν.

Αν το θέλετε πάντως και με ποσοστά, που εμένα ως γνωστόν δεν μου λένε τίποτα, μόνο το 1% των παιδιών θεωρείται ότι μπορεί να είναι χαρισματικό.

Όσο διάστημα ψάχνω το θέμα (εξ’ ου και η διαφορά στην ημερομηνία δημοσίευσης με την ημερομηνία της ανάρτησης), διάβασα κάποιες ενδιαφέρουσες δημοσιεύσεις, που σας τις προτείνω ανεπιφύλακτα. Θα τις βρείτε εδώ, εδώ κι εδώ, σχετικά με την επίδραση του Πυγμαλίωνα.

Πηγή.

 

embed video plugin powered by Union Development
Υπάρχει μια αόρατη δύναμη που διαχειρίζεται την ανθρώπινη βούληση. Μια δύναμη που ελέγχεται εύκολα κι αυτό είναι επικίνδυνο επειδή δεν ελέγχεται μόνο απ’ τον άνθρωπο που την κατέχει αλλά και από όλους τους άλλους.
Υποστηρίζεται σήμερα ότι ο άνθρωπος είναι ένα ον με ελεύθερη βούληση. Είναι όμως άραγε βέβαιο ότι είναι έτσι; Θεωρητικά κάθε απόφαση της καθημερινής ζωής έχει παρθεί απ’ τον ίδιο με γνώμονα αυτή τη βούληση.
Πειράματα όμως που έχουν γίνει κατά τη διάρκεια ύπνωσηςανθρώπων απέδειξαν ότι υπάρχει ένας μηχανισμός που αποδέχεται όλες τις εντολές που θα του δοθούν και στη συνέχεια τις εφαρμόζει επιβάλλοντας στο ανθρώπινο ον την απόλυτη εξουσία του.
Τι ακριβώς συμβαίνει; Ποιος είναι ο απόλυτος κυρίαρχος στην υλική ζωή;
Η αλήθεια είναι πως η απόλυτη δύναμη είναι η συνείδηση. Αυτή ελέγχει και κατευθύνει κάθε ενέργεια ανάλογα με τις εντολές , τις πεποιθήσεις και τις οδηγίες που θα δεχθεί. Αν όμως είναι έτσι τι αποκαλούμε υποσυνείδητο.
Υποσυνείδητο είναι εκείνο το αρχείο που συγκεντρώνει όλα όσα δεν έγινα με συνειδητό τρόπο. Όσα δεν έγιναν αντιληπτά απ’ τη συνείδηση θα περάσουν εκεί και στη συνέχεια θα τροφοδοτήσουν μ’ αυτά τα στοιχεία το αριστερό ημισφαίριο που έχει σαν σκοπό να επεξεργάζεται λογικά γεγονότα και καταστάσεις. Με την έννοια «λογικά» εννοούνται κι αυτά που εισχωρήσανε με οποιοδήποτε τρόπο στο δεξί ημισφαίριο (υποσυνείδητο).
Η διείσδυση γεγονότων ή πεποιθήσεων και εντολών όταν πραγματοποιείται κάτω από μια υπνωτική ή ακόμη κι αφηρημένη διαδικασία που δεν επιτρέπει στο λογικό τμήμα του εγκεφάλου (αριστερό ημισφαίριο) να τα επεξεργαστεί και ενδεχομένως να απορρίψει αρκετά απ’ αυτά τα στοιχεία είναι αποδεδειγμένο επιστημονικά ότι θα βρεθούν στο υποσυνείδητο ως λογικά και ως τέτοια πλέον θα αρχίζουν σταδιακά να εφαρμόζονται.
Το υποσυνείδητο έχει μια αδυναμία μια αυταπόδεικτη αδυναμία που μπορεί να αποβεί χρήσιμη αλλά και μοιραία. Είναι αδιανόητο να αναγνωρίσει το ψέμα απ’ την αλήθεια. Ότι δεχθεί κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες (που θα αναλύσω πιο κάτω) το αποδέχεται σαν αληθινό και όχι μόνο. Θεωρεί ότι αυτό το κάτι πρέπει να πραγματοποιηθεί και φυσικά θα πραγματοποιηθεί. Αν αυτό θα μοιάζει στα μάτια των ανθρώπων σαν θαύμα γι εκείνο δεν είναι απλά επειδή μπορεί να πραγματοποιήσει τα πάντα.
Που είναι λοιπόν η ελεύθερη ανθρώπινη βούληση όταν ένας τόσο ισχυρός μηχανισμός αποφασίζει για τη ζωή του ανθρώπου. Η ελεύθερη βούληση βρίσκεται στη συνείδηση ή διαφορετικά  στο τρόπο που θα προγραμματίσει αυτό το μαγικό τζίνι που ζει μέσα του.
Πως μπορεί να συμβεί αυτό; Αν παρατηρήσουμε τον τρόπο που προσπαθούν να ελέγξουν τον άνθρωπο οι διαφημιστές εταιρείες και οι μηχανισμοί εξουσίας θα αντιληφθούμε πέρα απ’ το γεγονός ότι γνωρίζουν αυτά που οι περισσότεροι θεωρούν παραμύθια και επίσης τον τρόπο που συμβαίνει αυτό.
 
1. Συνεχείς δηλώσεις με περιεχόμενο ανάλογα του τι επιδιώκουμε εμείς ή οι άλλοι αν πρόκειται να θελήσουν να μας ελέγξουν.
 
2. Εικόνες οραματισμού συνεχείς που επίσης υπόκεινται στη δική μας βούληση ή των κέντρων ελέγχου του ανθρώπινου νου. Όταν κυκλοφορήσει μια πολεμική ταινία όλοι όσοι μιλούν γι αυτή πλάθουν υποσυνείδητα νοητικές εικόνες. Όσο περισσότερο συζητούν γι αυτό τόσο η εικόνα ισχυροποιείται και το υποσυνείδητο θεωρεί πως αυτό πρέπει να πραγματοποιηθεί. Δώστε λίγη σημασία σε τι προσπαθούν να στρέψουν τη προσοχή του κόσμου και θα μάθετε τι θα συμβεί στο άμεσο μέλλον.
 
3. Έντονα συναισθήματα τα οποία μόνα τους συσχετίζονται με γεγονότα τα οποία ανασύρουν αντίστοιχες εικόνες. Ο φόβος είναι το πιο ισχυρό και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι χρησιμοποιείται με τη πρώτη ευκαιρία από όσους θέλουν να πετύχουν το σκοπό τους.
 
Αυτό το τρίπτυχο δήλωσης, εικόνας, συναισθήματος για το υποσυνείδητο είναι υλικά δημιουργίας. Πλάθει μ’ αυτά ένα δεδομένο και το προωθεί στο κέντρο αποφάσεων του ανθρώπινου οργανισμού που εδράζει στο αριστερό ημισφαίριο. Όλα τα άλλα είναι απλά θέμα χρόνου.
Η ιδανική κατάσταση για μια τέτοια διαδικασία είναι το επίπεδο ΑΛΦΑ κατά το οποίο τα κύματα του εγκεφάλου πέφτουν απ’ το επίπεδο της εγρήγορσης.
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε προς όφελος σας αυτή την ισχύ αν παρατηρήσετε προσεχτικά όσα σας προανέφερα.
Αν επίσης θέλετε να αποφύγετε να γίνεται υποχείρια άλλων φροντίστε να είστε μόνιμα συνειδητοί ώστε να φιλτράρετε όλα τα δεδομένα.
Ότι εσείς δεχθείτε ως αληθινό αυτό θα συμβεί ακόμη κι αν είναι ψέμα γι αυτή τη ζωή.
 
 

Osho, μιλώντας για τις αδυναμίες μας, συνήθως αναφέρεις το θυμό, το σεξ και τη ζήλια. Καταλαβαίνω τα σχετικά με το θυμό και το σεξ, αλλά δεν αντιλαμβάνομαι πώς προκαλείται η ζήλια. Θα ήθελες να μας μιλήσεις για αυτήν;
 
ΝΑΙ, ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΣΥΧΝΟΤΕΡΑ ΣΤΟ ΘΥΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΕΞ και λιγότερο στη ζήλια, επειδή η ζήλια δεν είναι κάτι πρωτογενές. Είναι δευτερογενές. Είναι δευτερογενές συστατικό του σεξ. Όποτε έχεις μια σεξουαλική παρόρμηση στο νού σου, όποτε νιώθεις τη σεξουαλική έλξη και πως έχεις σχέση με κάποιον, τότε, επειδή...
δεν αγαπάς, εμφανίζεται η ζήλια. Αν αγαπάς, η ζήλια ποτέ δεν εμφανίζεται.
 
Προσπάθησε να κατανοήσεις το όλο πράγμα. Όποτε συνδέεσαι σεξουαλικά με κάποιον, φοβάσαι, γιατί το σεξ στην πραγματικότητα δεν είναι σχέση, είναι εκμετάλλευση. Αν σε έλκει σεξουαλικά ένας άντρας, ή μια γυναίκα, πάντα φοβάσαι ότι αυτή η γυναίκα μπορεί να πάει σε κάποιον άλλο, αυτός ο άντρας μπορεί να πάει σε κάποια άλλη. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει σχέση. Πρόκειται απλά για εκμετάλλευση και από τους δύο. Εκμεταλλεύεστε ο ένας τον άλλο, όμως δεν αγαπάτε -και το ξέρετε- και γι' αυτό φοβάστε.
 
Αυτός ο φόβος γίνεται ζήλια, έτσι ώστε να μην επιτρέψεις στα πράγματα να εξελιχτούν. Θα παραμείνεις φύλακας. Θα κάνεις κάθε δυνατή διευθέτηση για εξασφαλίσεις ότι αυτός ο άντρας δεν θα μπορεί να κοιτάξει μια άλλη γυναίκα. Ακόμη και το να κοιτάξει θα είναι σήμα κινδύνου. Αυτός ο άντρας δεν θα πρέπει να κοιτάξει καμιά άλλη γυναίκα, γιατί αν της μιλήσει... Και φοβάσαι ότι μπορεί να φύγει. Γι αυτό θα κλείσεις όλα τα μονοπάτια, όλους τους τρόπους με τους οποίους αυτός ο άντρας μπορεί να πάει σε μιαν άλλη γυναίκα, αυτή η γυναίκα μπορεί να πάει σε έναν άλλο άντρα. Θα κλείσεις όλους τους τρόπους, όλες τις πόρτες.
 
Τότε όμως γεννιέται το πρόβλημα.Όταν όλες οι πόρτες είναι κλειστές, τότε ο άντρας νεκρώνεται, η γυναίκα νεκρώνεται. Γίνεται μια φυλακισμένη, μια σκλάβα. Και δεν είναι δυνατόν να αγαπάς ένα νεκρό πράγμα. Δεν μπορείς να αγαπήσεις κάποιον που δεν είναι ελεύθερος. Η αγάπη είναι όμορφη μόνο όταν δίνεται ελεύθερα. Είναι όμορφη όταν δεν την παίρνει κανείς με το ζόρι, δεν την απαιτεί και δεν την επιβάλει.
 
Οι διευθετήσεις που κάνεις για να εξασφαλίσεις τη σχέση σου, νεκρώνουν το άλλο άτομο, το μετατρέπουν σε αντικείμενο. Η αγαπημένη είναι άνθρωπος, η σύζυγος όμως γίνεται αντικείμενο. Ο αγαπημένος είναι άνθρωπος, ο σύζυγος όμως γίνεται ένα αντικείμενο που φρουρείται, που εξουσιάζεται, που ελέγχεται. Όμως, όσο περισσότερο ελέγχεις, τόσο περισσότερο σκοτώνεις, επειδή εξαφανίζεται η ελευθερία. Και τότε το άλλο πρόσωπο είναι μαζί σου για οποιονδήποτε άλλο λόγο εκτός από την αγάπη. Γιατί, πώς είναι δυνατόν να αγαπάς έναν άνθρωπο που σε εξουσιάζει; Μοιάζει εχθρός σου.

ΖήλιαΤο σεξ δημιουργεί ζήλια, είναι όμως κάτι δευτερογενές. Έτσι, το ζήτημα δεν είναι πώς να αποβάλεις τη ζήλια. Δεν μπορείς να την αποβάλεις, επειδή δεν μπορείς να αποβάλεις το σεξ. Το ζήτημα είναι πώς να μεταμορφώσεις το σεξ σε αγάπη. Τότε εξαφανίζεται η ζήλια. Αν αγαπάς κάποιον, η ίδια η αγάπη είναι η εγγύηση, η ίδια η αγάπη είναι η εξασφάλιση. Αν αγαπάς κάποιον, ξέρεις πως δεν μπορείς να πας σε κανέναν άλλο. Κι αν φύγει, έφυγε. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Τί μπορείς να κάνεις;
 
Όταν αγαπάς κάποιον, έχεις εμπιστοσύνη πως δεν θα πάει σε άλλον. Αν πάει, δεν υπάρχει αγάπη και τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Η αγάπη φέρνει αυτή την κατανόηση. Δεν υπάρχει ζήλια. Έτσι, αν υπάρχει ζήλια, να ξέρεις καλά πως δεν υπάρχει αγάπη. Αλλά το παιχνίδι που παίζεις είναι το να κρύβεις το σεξ πίσω από την αγάπη. Ζωγραφίζεις τη λέξη αγάπη, για να κρύψεις πίσω της το σεξ.
 
Στην Ινδία, επειδή η αγάπη σε μεγάλο βαθμό δεν επιτρέπεται -μάλλον δεν επιτρέπεται καθόλου- ο γάμος γίνεται με συνοικέσιο κι έτσι υπάρχει τρομερή ζήλια. Και οι δυο σύζυγοι είναι πάντα φοβισμένοι. Ποτέ δεν αγάπησαν. Ξέρουν ότι ο γάμος ήταν μια διευθέτηση που έκαναν οι γονείς τους, οι αστρολόγοι, η κοινωνία. Οι δυο σύζυγοι δεν ρωτήθηκαν καν. Σε πολλές περιπτώσεις, ούτε καν είχαν δει ο ένας τον άλλο πριν από το γάμο. Γι' αυτό υπάρχει ο φόβος. Η σύζυγος φοβάται, ο σύζυγος φοβάται κι έτσι και οι δυο κατασκοπεύουν ο ένας τον άλλο. Ακόμα και η ίδια η δυνατότητα της αγάπης έχει χαθεί.
 
Πώς είναι δυνατόν να αναπτυχθεί η αγάπη μέσα στο φόβο; Μπορεί να ζουν μαζί, μα την ίδια στιγμή, ζουν χωριστά, υπομένοντας απλώς ο ένας τον άλλο. Τους συμφέρει να ζουν μαζί και μπορεί κανείς να πορευτεί με το συμφέρον, αλλά έτσι δεν θα φτάσει ποτέ στην έκσταση. Δεν διασκεδάζεις, δεν το χαίρεσαι, απλώς κουβαλάς το βάρος σου.

Έτσι ο σύζυγος νεκρώνεται πριν από το θάνατο και η σύζυγος είναι επίσης νεκρή πριν το θάνατο. Είναι δυο νεκροί, που παίρνουν εκδίκηση ο ένας απ' τον άλλο, γιατί ο καθένας σκέφτεται πως ο ένας έχει σκοτώσει τον άλλο. Το όλο πράμα -εκδίκηση, θυμός, ζήλια- γίνεται τόσο άσχημο!
 
Στη Δύση όμως, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο φαινόμενο. Έχουν αποβάλει το γάμο με συνοικέσιο — κι αυτό είναι καλό. Αυτός ο θεσμός δεν άξιζε να κρατηθεί. Η εγκατάλειψη, όμως, των συνοικεσίων, δεν γέννησε αγάπη, απλώς απελευθέρωσε το σεξ. Και όταν ελευθερώνεται το σεξ, τότε φοβάσαι, γιατί νιώθεις πως κάθε διευθέτηση για να σιγουρέψεις τη σχέση σου, είναι προσωρινή. Απόψε βρίσκεσαι μ' αυτό το κορίτσι. Χθες ήταν με κάποιον άλλο και αύριο θα συναντήσει κάποιον άλλο. Μόνο απόψε βρίσκεται μαζί σου.
 
Πώς μπορεί αυτό να είναι οικείο και βαθύ; Είναι απλώς μια συνάντηση επιφανειών. Δεν μπορεί να εισχωρήσει ο ένας μέσα στον άλλο, επειδή η διείσδυση χρειάζεται καρύκευμα. Χρειάζεται χρόνο. Χρειάζεται βάθος, οικειότητα, συμβίωση, συνύπαρξη. Χρειάζεται ένα μεγάλο διάστημα. Μετά ανοίγει το βάθος. Το ένα βάθος που μιλάει στο άλλο... Αυτό είναι απλά μια πρώτη γνωριμία. Μπορεί να μην είναι ούτε καν μια γνωριμία. Στη Δύση, μπορείς να συναντήσεις μια γυναίκα πάνω στο τρένο και να κάνεις έρωτα και τα μεσάνυχτα την παρατάς σε κάποιο σταθμό. Ποτέ δεν ενδιαφέρεται, μπορεί να μη σε αναγνωρίσει ξανά. Μπορεί και να μην είχε ρωτήσει ούτε καν το όνομά σου.
 
Αν το σεξ γίνεται ένα τόσο επιπόλαιο πράγμα, μια απλή σωματική υπόθεση, όπου επιφάνειες συναντιούνται και χωρίζουν, τότε το βάθος σου παραμένει ανέγγιχτο. Πάλι κάτι σού λείπει — κάτι μεγαλειώδες, κάτι πολύ μυστηριακό. Συνειδητοποιείς το δικό σου βάθος μόνο όταν κάποιος άλλος το αγγίζει. Μόνο μέσα από τον άλλο γίνεσαι συνειδητός της εσωτερικής σου ύπαρξης. Μόνο σε βαθιά σχέση αντηχεί μέσα σου η αγάπη κάποιου άλλου και μορφοποιεί το βάθος σου. Μόνο μέσα από κάποιον άλλο μπορείς να ανακαλύψεις τον εαυτό σου.
 
Υπάρχουν δυο τρόποι για να ανακαλύψεις. Ο ένας είναι ο διαλογισμός: Αναζητάς μόνος το βάθος σου, χωρίς τον άλλο. Ο άλλος τρόπος είναι η αγάπη: Αναζητάς το βάθος σου μαζί με τον άλλο. Εκείνος γίνεται μια ρίζα για να φτάσεις στον εαυτό σου. Ο άλλος δημιουργεί έναν κύκλο. Και οι δυο εραστές βοηθούν ο ένας τον άλλο. Όσο βαθύτερα προχωράει η αγάπη, τόσο βαθύτερα νιώθουν πως βρίσκονται. Οι κρυμμένες σου υπάρξεις αποκαλύπτονται. Τότε όμως δεν υπάρχει ζήλια. Η αγάπη δεν μπορεί να είναι ζηλιάρα. Είναι αδύνατον. Η αγάπη πάντοτε εμπιστεύεται. Κι αν συμβεί κάτι που σπάζει την εμπιστοσύνη σου, πρέπει να το δεχτείς. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει γι' αυτό, επειδή ό,τι κάνεις θα καταστρέψει τον άλλο.
 
Η εμπιστοσύνη δεν μπορεί να επιβληθεί. Η ζήλια προσπαθεί να την επιβάλει. Η ζήλια προσπαθεί, σε κάνει να καταβάλεις κάθε προσπάθεια, ώστε να μπορέσει να διατηρηθεί η εμπιστοσύνη. Η εμπιστοσύνη όμως δεν είναι κάτι που μπορεί να διατηρηθεί. Ή είναι εκεί, ή δεν είναι. Και υποστηρίζω πως τίποτα δεν μπορεί να γίνει γι' αυτό. Αν είναι εκεί, προχωρήστε μαζί της. Αν δεν είναι εκεί, καλύτερα να χωρίσετε.
 
Αλλά μην πολεμάς γι' αυτό, γιατί έτσι ξοδεύεις χρόνο, ξοδεύεις ζωή. Αν αγαπάς κάποιον και το βάθος σου μιλάει στο βάθος τού άλλου, αν συναντιέστε σε βάθος, τότε είναι πολύ όμορφο. Αν δεν συμβαίνει, χωρίστε. Μη δημιουργείτε όμως καμιά διαμάχη, κανέναν αγώνα, καμιά πάλη γι' αυτό, γιατί αυτό δεν μπορεί να κατορθωθεί μες από την πάλη και είναι χαμένος χρόνος. Και δεν χάνεται μόνον ο χρόνος, αλλά και η ικανότητά σου. Μπορεί να αρχίσεις πάλι με κάποιον άλλον άνθρωπο, επαναλαμβάνοντας το ίδιο μοντέλο.
 
Αν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, χωρίστε -όσο πιο γρήγορα, τόσο πιο καλά- ώστε να μην καταστραφείς, ώστε να μην φθαρείς, ώστε να παραμένει δροσερή η ικανότητά σου για αγάπη και να μπορέσεις να αγαπήσεις κάποιον άλλον. Δεν είναι αυτός ο χώρος, δεν είναι αυτός ο άντρας, δεν είναι αυτή η γυναίκα για σένα. Προχωρήστε, αλλά μην καταστρέφετε ο ένας τον άλλον.
 
Η ζωή είναι πολύ σύντομη και οι ικανότητες είναι πολύ εύθραυστες. Μπορεί να καταστραφούν. Και όταν πια καταστραφούν, δεν υπάρχει δυνατότητα να επιδιορθωθούν.

Άκουσα πως κάποτε συνέβη να προσκληθεί να μιλήσει σε μια μικρή λέσχη φίλων ο Ουίνστον Τσώρ- τσιλ. Όλοι γνώριζαν ότι ο Τσώρτσιλ ήταν μέθυσος και αγαπούσε το αλκοόλ πάρα πολύ και ο άνθρωπος που τον παρουσίασε, ο πρόεδρος της λέσχης, είπε: Ό σερ Ουίνστον έχει πιει τόσο πολύ κρασί ώς τώρα, που αν το χύσουμε όλο μέσα σ' αυτή την αίθουσα, η στάθμη θα φτάσει ίσαμε το κεφάλι μου."

Η αίθουσα ήταν μεγάλη κι ο άνθρωπος απλά αστειευόταν. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ σηκώθηκε, κοίταξε τη φανταστική γραμμή, κοίταξε προς το ταβάνι -το ταβάνι ήταν πολύ ψηλό- και είπε μελαγχολικά: "Τόσο πολύ ακόμη να γίνει και τόσος λίγος χρόνος απόμεινε για να το κάνω!"
 
Σε ό,τι αφορά την αγάπη, τόσο πολύ είναι να γίνει για τον καθένα και τόσος λίγος χρόνος έχει απομείνει για το κάνει. Μη χαραμίζεις την ενέργειά σου σε αγώνες, ζήλια, μάχες. Προχώρα. Και προχώρα με φιλικό τρόπο. Ψάξε κάπου αλλού για τον άνθρωπο που θα σ' αγαπήσει. Μην τακτοποιείσαι με κάποιον που είναι λάθος, που δεν είναι για σένα. Μη θυμώνεις. Δεν υπάρχει λόγος. Κανείς δεν μπορεί να επιβληθεί, ποτέ δεν συμβαίνει. Θα χάσεις χρόνο, θα χάσεις ενέργεια και μπορεί να το συνειδητοποιήσεις όταν τίποτα δεν θα μπορεί να γίνει. Προχώρα. Έχε εμπιστοσύνη, ή προχώρα.
 
Η αγάπη πάντοτε εμπιστεύεται. Και αν βρει ότι δεν είναι δυνατό να εμπιστευτεί, τότε προχωράει απλώς με φιλικό τρόπο. Δεν υπάρχει διαμάχη και πόλεμος. Το σεξ δημιουργεί ζήλια. Βρες, ανακάλυψε την αγάπη. Μην κάνεις το σεξ το θεμελιώδες συστατικό.

Με το γάμο από συνοικέσιο, η Ινδία έχει χάσει.

Η Δύση έχει χάσει με τον ελεύθερο έρωτα.

Η Ινδία έχει χάσει την αγάπη, επειδή οι γονείς από παλιά ήταν πολύ υπολογιστικοί και πονηροί. Με κανέναν τρόπο δεν επέτρεψαν τον έρωτα. Το θεωρούσαν κίνδυνο, που κανείς δεν ξέρει πού θα οδηγήσει. Ήταν πάρα πολύ έξυπνοι και μέσα από την εξυπνάδα η Ινδία έχασε κάθε δυνατότητα για αγάπη.
 
Στη Δύση, είναι υπερβολικά επαναστατικοί, υπερβολικά νεαροί• όχι έξυπνοι, αλλά υπερβολικά νεαροί, υπερβολικά παιδιάστικοι. Έχουν κάνει το σεξ ένα πράγμα δωρεάν, προσιτό παντού. Καμία ανάγκη να προχωρήσει κανείς βαθιά για να ανακαλύψει την αγάπη. Απόλαυση στα γρήγορα και τέλος. Η Δύση χάνει μέσα από το σεξ. Η Ανατολή έχει χάσει μέσα από το γάμο. Αν όμως είσαι σε εγρήγορση, δεν χρειάζεται να είσαι ούτε ανατολίτης, ούτε δυτικός. Η αγάπη δεν είναι ούτε της Ανατολής, ούτε της Δύσης. Συνέχισε να ανακαλύπτεις την αγάπη μέσα σου. Και αν αγαπάς, αργά ή γρήγορα θα συναντήσεις αναπάντεχα τον άνθρωπο σου, γιατί μια τρυφερή καρδιά, αργά ή γρήγορα, πλησιάζει μια στοργική καρδιά. Πάντοτε συμβαίνει. Θα βρεις τον σωστό άνθρωπο. Αν είσαι ζηλιάρης, δεν θα βρεις. Αν υπάρχεις απλά για το σεξ, δεν θα βρεις. Αν ζεις μόνο για την εξασφάλιση, δεν θα βρεις.
 
Η αγάπη είναι ένα επικίνδυνο μονοπάτι και μόνο εκείνοι που έχουν το κουράγιο μπορούν να το ταξιδέψουν. Και σας βεβαιώνω ότι είναι το ίδιο ακριβώς με το διαλογισμό: Μόνο για κείνους που έχουν κουράγιο. Και υπάρχουν μόνο δυο τρόποι για να φτάσει κανείς το Θεϊκό: Ο διαλογισμός και η αγάπη. Βρες ποιος είναι ο δικός σου δρόμος, ποιος μπορεί να είναι το δικό σου πεπρωμένο.

Πηγή.



 

ναρκισσοςΠείραμα σε φοιτητές αμερικανικού πανεπιστημίου δείχνει να ενισχύει μια ανεπιβεβαίωτη θεωρία της ψυχολογίας, σύμφωνα με την οποία ο ναρκισσισμός είναι στην πραγματικότητα μια ψυχολογική άμυνα που αναπτύσσεται ως αντιστάθμισμα σε βαθιά αισθήματα μειονεξίας.

 Οι φοιτητές που παρουσίαζαν υψηλά επίπεδα ναρκισσισμού παραδέχτηκαν ότι δεν αγαπούν και τόσο τον εαυτό τους, όταν οι ερευνητές τούς είπαν ότι παρακολουθούσαν τις απαντήσεις τους με ανιχνευτή ψεύδους.

«Αυτό υποδεικνύει ότι τα άτομα με υψηλά επίπεδα ναρκισσισμού μπορεί να φουσκώνουν τεχνητά την αυτοεκτίμησή τους» αναφέρει η ψυχολόγος Erin Myers, επικεφαλής της μελέτης στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Καρολίνας.

«Με άλλα λόγια, τα ναρκισσιστικά άτομα ενδέχεται να μην πιστεύουν στην πραγματικότητα ότι είναι τόσο σπουδαίοι όσο ισχυρίζονται ότι είναι» εξηγεί.

Ο όρος ναρκισσισμός προέρχεται από τον αρχαίο ελληνικό μύθο του Νάρκισσου, γιου της  Νύμφης Λειριώπης και του ποταμού Κηφισού, ο οποίος ερωτεύτηκε το είδωλό του στα νερά μιας πηγής.

Ο Νάρκισσος της μυθολογίας ίσως έπασχε από «ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας», μια ακραία μορφή ναρκισσισμού που δημιουργεί εμπόδια στη ζωή των ασθενών.

Οι ψυχολόγοι, όμως, τείνουν να συμφωνούν ότι η ιδιότητα του ναρκισσισμού υπάρχει σε κάποιο βαθμό σε όλους τους ανθρώπους. Ωστόσο, το κατά πόσο ο αυξημένος ναρκισσισμός είναι γνήσιο ή επίπλαστο αίσθημα αυτοεκτίμησης παραμένει αναπάντητο από τις μέχρι σήμερα έρευνες.

Προκειμένου να δώσει μια πιο καθαρή απάντηση, η Erin Myers ζήτησε τη βοήθεια 71 προπτυχιακών φοιτητριών, οι οποίες υποβλήθηκαν σε στάνταρτ ψυχολογικά τεστ για την εκτίμηση των επιπέδων αυτοεκτίμησης και ναρκισσισμού.

Όλες οι εθελόντριες κλήθηκαν στη συνέχεια να απαντήσουν σε ερωτήσεις ενώ ήταν συνδεδεμένες σε έναν ψεύτικο ανιχνευτή ψεύδους. Στις εθελόντριες της ομάδας ελέγχου, οι ερευνητές είπαν ότι ο ανιχνευτής είχε τεθεί εκτός λειτουργίας.

Η ανάλυση των αποτελεσμάτων έδειξε ότι οι φοιτήτριες με χαμηλά επίπεδα ναρκισσισμού ανέφεραν τα ίδια επίπεδα αυτοεκτίμησης ανεξάρτητα του εάν ο ανιχνευτής «λειτουργούσε» ή όχι,

Στην περίπτωση όμως των φοιτητριών με υψηλά επίπεδα ναρκισσισμού, τα αποτελέσματα ήταν διαφορετικά: Οι εθελόντριες αυτής της κατηγορίας ανέφεραν χαμηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης όταν νόμιζαν ότι οι ερευνητές θα καταλάβαιναν αν έλεγαν αλήθεια.

Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι οι ναρκισσιστές «φουσκώνουν» τεχνητά το αίσθημα αυτοεκτίμησης σε μια προσπάθεια να κρύψουν βαθιά ριζωμένα αισθήματα μειονεξίας.

Το γιατί το κάνουν αυτό παραμένει πάντως ασαφές: «Οι ναρκισσιστές μπορεί να προσπαθούν να ενισχύουν τα αισθήματα αυταξίας υποστηρίζοντας ότι τους αρέσει ο εαυτός τους» λέει η Myers.

«Μια άλλη πιθανότητα είναι ότι προσπαθούν να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο τους εκλαμβάνουν οι άλλοι. Θα μπορούσε βέβαια να είναι ένας συνδυασμός και των δύο περιπτώσεων» επισημαίνει.

Η έρευνά της έχει γίνει δεκτή για δημοσίευση στο Journal of Research in Personality.

 

Δημοφιλή

Σοφία Σακοράφα: Ο Γιώργος Παπανδρέου υπηρετεί συγκεκριμένο σχέδιο...
Eίναι τούτη η ώρα της ευθύνης για το νέο ΕΑΜ! Η προσφυγή στο ΔΝΤ με
«Αθάνατο» φυτό ζει 40 χρόνια σε μπουκάλι χωρίς αέρα και νερό!
Πώς λειτουργεί αυτός ο παράξενος «κήπος» και το καταπράσινο φυτό συνεχίζει εδώ
Ο μικρότερος ηλεκτροκινητήρας του κόσμου αποτελείται από ένα και μόνο μόριο
Χημικοί του πανεπιστημίου Tufts κατασκεύασαν το μικρότερο ηλεκτρικό μοτέρ στον
Χάρρυ Κλυνν: Είμαστε Έλληνες ρε;
Πείτε μου τι στο διάολο είμαστε και ανεχόμαστε αυτόν τον... αρχιηλίθιο, αυτό το
Το διαζύγιο του χωροχρόνου
Είστε έτοιμοι για τη μαζική κρυφή πραγματικότητα που υπόσχεται η υπερσυμμετρία;
Everything is OK
Η ομάδα του Everything is OK σε ένα κολάζ από διάφορες περιπέτειες τους
..λεφτά υπάρχουν! (μια διάλεξη με τον Richard D. Wolff)
Ο καθηγητής Οικονομίας του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης, Richard Wolff,
Τι έλεγε ο Γιωργάκης προεκλογικά
?????????? ?????
Είμαι εδώ για να σας πω ρεαλιστικά, πως μπορούμε να αλλάξουμε τα
Δήλωση του Ούγκο Τσάβες (Ιούλιος 2010)
Με ρωτάτε γιατί στείλαμε φυλακή όσα στελέχη μας κλέψανε; Γιατί κλέψανε!
Πληροφορίες μετατρέπονται σε ενέργεια
energy
Για πρώτη φορά, επιστήμονες κατάφεραν να μετατρέψουν πληροφορίες σε καθαρή
Βλαστική επανάσταση
Ταχύτερο δρόμος για τη δημιουργία αξιοποιήσιμων βλαστικών κυττάρων  Τις
«Αντιμαγνήτης» που κρύβει τα αντικείμενα από τα μαγνητικά πεδία
Ένα νέου τύπου «μανδύα αορατότητας», ο οποίος αυτή τη φορά δεν θα εξαφανίζει
Ξύλινη γλώσσα: Πώς να μιλάτε χωρίς να λέτε τίποτα!
Οι δέκα φράσεις που αναγράφονται στον ακόλουθο πίνακα σε καθεμία από τις
Αυτό θα πει παιδεία
Γράμμα από την Φιλανδία σε έναν μαθητή «Αγαπητέ Σωκράτη , μαθαίνω αρχαία

Τελευταία Άρθρα

Όταν οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να μάθουν...
Όταν οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να μάθουν...
Όταν οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να μάθουνο
Επιτέλους το internet... στα ελληνικά!
Ήρθε η εποχή της χρήσης των ελληνικών στις
Δυστυχώς χάσατε
Δυστυχώς χάσατε
... ή αλλιώς, παιχνιδάκια εξουσίας.   Οι
Je veux
Je veux

Je veux - ZAZ

Καρλς Ρότζερς
Καρλς Ρότζερς
Ξέρετε πως δεν πιστεύω
Γιατί;
Κατέφθασε στη ΔΕΘ ο πλέον ανεπιθύμητος
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΛΛΗΝΑ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΚΥΒΕΡΝΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΛΛΗΝΑ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΚΥΒΕΡΝΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ
Επιστολή Έλληνα φορολογούμενου στο Υπουργείο
Επιστολή αναγνώστη στο Γιάννη Βούρο
Επιστολή αναγνώστη στο Γιάννη Βούρο
Σαν χθες θυμάμαι, όταν είχατε ψηφίσει το